Uszkodzenia w obrębie skóry właściwej lub naskórka na ogół goją się dosyć dobrze.
W przeciwieństwie do ran sięgających aż do skóry właściwej. W procesie ich leczenia dochodzi powstania nieprawidłowości w odbudowie skóry. W miejscu uszkodzenia jest ona zastępowana przez tkankę łączną, co pozostawia trwały ślad.

Podczas karboksyterapii dwutlenek węgla jest wstrzykiwany tuż pod warstwę powierzchniową blizny. Duży przepływ gazu sprawia, że dochodzi do głębokiej odnowy tkanki bliznowatej. CO2 rozszerza naczynia krwionośne, przyspiesza przepływ zasobnej w tlen i składniki odżywcze krwi. Stymuluje syntezę kolagenu i elastyny, proces tworzenia nowych naczyń włosowatych. W rezultacie dochodzi do znaczącego polepszenia wyglądu blizny, a często do jej całkowitego usunięcia.

Mało kto jest wolny od tego rodzaju niedoskonałości. Większość z nich jest na tyle słabo widoczna, że nie wymaga leczenia. Problem zaczyna się wówczas, gdy blizna:

  • występuje w miejscu wystawionym na widok;
  • jest duża, nierówna, ściągnięta. Psuje estetykę wyglądu, utrudnia sprawne funkcjonowanie.

Karboksyterapię na tle innych nieinwazyjnych metod redukcji blizn wyróżnia duża skuteczność (aż do 97%). W zestawieniu z procedurami chirurgicznymi ma tę przewagę, że nie wiąże się z ryzykiem powikłań. Jest niemal bezbolesna, nie wymaga zdrowienia. Po zakończonej sesji można powrócić do codziennych czynności.

W przypadku mniejszych ran pożądane rezultaty można osiągnąć już po kilku zabiegach. Leczenie tych bardziej rozległych trwa trochę dłużej.

Wskazanie do terapii dwutlenkiem węgla stanowią:

  • blizny zanikowe (po trądziku, ospie wietrznej);
  • blizny przerostowe (spowodowane urazami mechanicznymi, zabiegami chirurgicznymi);
  • blizny poparzeniowe.

Karboksyterapia świetnie sprawdza się przy likwidowaniu dojrzałych blizn. Można z niej korzystać także w celu wspomagania prawidłowego gojenia się tkanek. Powierzchnia leczonych zmian ulega wygładzeniu, a koloryt wyrównaniu. Dzięki temu blizna zanika lub staje się mniej widoczna.

Loading...